จุนจินเปเปโระ!

posted on 15 Nov 2014 20:46 by koonpoonk
#Pepero #Junjin อากาศอุ่นๆจากฮีทเตอร์ในมินิมาร์ทเป็นเหตุผลที่ผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งยังเดินอ้อยอิ่งทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว ตาเรียวเล็กกวาดมองชั้นขนมประเภทบิสกิตแล้วก็สะดุดกับป้ายโปรโมชั่นสีเหลืองๆที่แปะหรา '1แถม1 ต้อนรับเทศกาลวันเปเปโร' เขาชะงัก ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูวันที่แล้วพยักหน้าน้อยๆ มือเล็กรวบเอาเปเปโรรสช็อกโกแลตลงมาครึ่งแถวแล้วโยนลงในตระกร้าอย่างอารมณ์ดี ----- "ชานอูย่า!!~" เสียงเล็กๆเรียกตะโกนไล่หลังเด็กหนุ่มอายุ17 ชานอูเหลียวหลังไปมองก็พบกับพี่ใหญ่ตัวเล็กของวง คิมจินฮวาน "อ่า ครับพี่?" "อ่ะ แฮปปี้เปเปโร่" จินฮวานล้วงเอากล่องเปเปโร่ส่งให้คนเป็นน้องอย่างยิ้มแย้ม ชานอูโค้งนิดๆก่อนจะรับไปจากมือเล็ก "นายจะไปไหนอ่ะ? ไม่ซ้อมเหรอ?" "อ่า ผมออกมาซื้อของให้พี่ฮันบินอ่ะครับ "น้องเล็กตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ "ไม่ต้องซื้อให้หมอนั่นหรอก มาเลย กลับขึ้นไปซ้อมกับชั้นนี่!!" จินฮวานลากชานอูขึ้นตึกเด็กฝึกมาจนได้ ทันทีที่ทั้งคู่เปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อม เสียงโวยวายของฮันบินก็แหวกอากาศมาทันที "ชานอู!!! ไหนรามยอนอ่ะ! ทำไมนายกลับมามือเปล่าวะะะะ" "อยากกินก็ไปซื้อเองเด้ อย่าไปแกล้งน้องมัน555" จินฮวานหัวเราะลั่นพลางยัดเปเปโรใส่มือลีดเดอร์ผู้ที่งอแงง้องแง้งตั้งแต่เช้าเพราะไม่ได้เจอจิวอนที่ตารางงานแน่นเอี้ยดจนไม่ค่อยได้มาซ้อม งอแงคนเดียวไม่ว่า แต่มาลงที่น้องนี่ไม่ไหวๆ ก็ได้แต่หวังว่าฟันหน้าของทีมจะกลับมาเอาไปเก็บเร็วๆ จินฮวานเดินแจกเปเปโร่ให้ดงฮยอก ยุนฮยอง เก็บอันนึงไว้ให้จิวอน อีกกล่องนึงที่เหลือเจ้าของหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ กล่องของกูจุนฮเว "จุนฮเวออกไปร้านกาแฟมั้งพี่" ดงฮยอกพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าจะถามหาอีกคน "อ่าเหรอ งั้นเดี๋ยวชั้นกลับมานะ" "พี่จะตามมันไปทำไมอ่ะ เดี๋ยวมันก็กลับแล้วฮะ" "อ่า...อยากกินกาแฟเหมือนกันอ่ะ ไปนะ เจอกัน" จินฮวานโบกมือหยอยๆผลักประตูออกไป ยุนฮยองเดินมาตบหลังดงฮยอกเบาๆพร้อมยิ้มแปลกๆ "อะไรพี่?" "ที่ถามว่า'ตามไปทำไม'นี่ไม่รู้จริงอ่ะ?" "ไม่รู้อะไรฮะ?"เด็กหนุ่มขมวดคิ้วงงๆ "คนมันคิดถึงเลยต้องตามไปไง~" ------ เด็กผู้ชายร่างสูงในเสื้อแจกเก็ตสีดำนั่งจิบกาแฟตามลำพังในร้านกาแฟสีส้มๆ อบอวลด้วยบรรยากาศอบอุ่น เหมาะแก่การนั่งในหน้าหนาวแบบนี้อย่างยิ่ง เขานั่งอยู่ในมุมอับสายตาของร้าน เพื่อหนีเหล่าแฟนคลับที่คอยตาม บางครั้งก็แค่อยากมีเวลาส่วนตัว "จุนฮเวย่า~" เสียงเล็กดังมาจากด้านหลัง กูจุนฮเวเอี้ยวตัวไปมองแล้วยิ้มกว้าง คิมจินฮวานใส่เสื้อฮู้ดสีเทา แขนเสื้อยาวถึงครึ่งฝ่ามือดูเหมือนเด็กแอบเอาเสื้อพ่อมาใส่ มือขวาถือถุงร้านสะดวกซื้อ อีกมือโบกมือให้เหมือนตุ๊กตาไขลาน "นี่มาตามผมกลับไปซ้อมรึไง??" คิ้วเข้มขมวดอย่างเอาเรื่อง แต่มือหนากลับดึงข้อมือเล็กของพี่ชายตัวจิ๋วให้ลงมานั่งข้างๆกันบนโซฟาสีส้มตัวย่อมที่นั่งได้สองคน "เปล่า มานั่งกินกาแฟด้วย นี่~ของฝาก" จินฮวานหยิบเปเปโรขึ้นมาแล้วเขย่าๆเหมือนอวดขนมให้เด็กน้อยดู อวดขนมกับเด็กโข่ง "หืม? อะไรอ่ะ" "เปเปโรไง! วันนี้วันที่11เดือน11ไงเจ้าโง่!!" "เออแฮะ ผมลืมไปเลยอ่ะ" ร่างสูงหัวเราะกับความน่ารักของคนข้างๆ เอ็นดูพี่ชายตัวเล็กจนเผลอหยิกแก้มนิ่มไปหลายครั้ง ระหว่างที่นั่งรอจินฮวานไปสั่งกาแฟ จุนฮเวพลิกกล่องเปเปโรเล่นแล้วเกิดนึกบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากอย่างน่ากลัว "มาละ"จินฮวานเดินมานั่งที่เดิม เด็กตัวสูงยกแขนโอบอีกคนไว้ก่อนจะถามขึ้นยิ้มๆ "เล่นเกมป๊อกกี้กันมั้ย" "มาสิๆ" เสร็จโจร! บิสกิตแท่งยาวเคลือบช็อกโกแลต ปลายข้างนึงถูกคาบด้วยฟันคมของเด็กหนุ่มร่างสูง จินฮวานค่อยๆขยับหน้าเข้าไปงับปลายอีกข้างเก้ๆกังๆ "ชีโนชีจัก!" เสียงต่ำพึมพัมเป็นสัญญาณเริ่ม ต่างฝ่ายต่างกัดเล็มด้วยความรวดเร็ว จาก10เซ็น เหลือ9 8 7 6 5... ปลายจมูกทั้งคู่ชนกัน จินฮวานกัดกรึ่ก!แล้วผละออก หันหน้าหนีกระทันหัน "ตลกอ่ะ!!! 55555 หน้านายมันตั้งใจเกินไปนะ" "ตอนพี่มองเปเปโรที่คาบพี่ก็ตาเหล่แหละน่า!!555" "เอาอีกๆ~" จินฮวานคาบปลายเปเปโรไว้อีกครั้ง จุนฮเวงับแล้วต่างฝ่ายต่างเล็มจนเหลือเพียงท่อนสั้นๆพลางหัวเราะคิกคัก ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมากทำให้ร่างสูงต้องเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาเพื่อให้ขยับปากรุกกินได้สะดวก สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวตลอดเวลา ตอนนี้กลับมองเข้าไปในดวงตาสีอ่อนของพี่ชายตัวเล็กอย่างอ่อนโยน จินฮวานรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนต้องหลบสายตาร้อนแรงนั่น "อ...อะไร กินต่อสิ" "กินนะ" บิสกิตเซนติเมตรสุดท้ายถูกกัดก่อนริมฝีปากนิ่มของจินฮวานจะถูกจรดจูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ร่างสูงละเลียดริมฝีปากบางช้าๆหลอกล่อให้อีกฝ่ายเปิดรับการบดเบียดที่มากขึ้น รสจูบร้อนๆที่อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ได้หลอมละลายหัวใจของจินฮวานให้กลายเป็นดวงเดียวกับจุนฮเวไปแล้ว สัมผัสจูบดำเนินไปอย่างนุ่มนวล แค่ริมฝีปากที่สัมผัสกันช้าๆและร้อนขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงกดจูบหนักก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง "คนบ้า..." เสียงหวานพึมพัมเบาๆพร้อมกับตีแขนอีกคนดังเพี๊ยะทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ จุนฮเวตีลูกมึนทำหูทวนลมไม่พูดอะไร แค่นั่งกอดคอจิบกาแฟสบายๆ "เฮอะ!" จินฮวานงอนแก้มป่อง แต่อีกคนก้ยังไม่สะท้าน ตีหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน หยิบถุงมาค้นๆดู "โอ๊ะ เหลืออีกกล่องนี่" "นั่นของจิวอน" "ผมจะเอา"เสียงต่ำโพล่งพร้อมแกะกินอย่างหน้าด้านๆ "ห๊ะ? นายก็ได้กินแล้วไง หยุดเลยๆๆ" จินฮวานพยายามแย่งคืนเป็นพัลวัน แต่แค่จุนฮเวยืดขึ้นสุดแขนก็เหนือความสามารถที่จินฮวานจะหยิบถึงแล้ว "จะเอาอีกอ่ะ" "อย่าเอาแต่ใจตัวเองสิ แล้วส่วนของจิวอนล่ะ? เค้าเป็นพี่นายนะ!!" "ก็ให้หมอนั่นกินกับพี่ฮันบินไปแล้วกัน" "จุนฮเวย๊า!!" ---- เที่ยงคืน เด็กหนุ่มอย่างคิมฮันบินยังนั่งใส่หูฟังนั่งมิกซ์เพลงรออีกคนกลับหอ ในขณะที่รูมเมทอีกคนคือกูจุนฮเวนอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียงชั้นบน 'กริ๊ก' เสียงกลอนประตูที่ถูกปิดอย่างเงียบที่สุด เป็นการบ่งบอกว่าคนที่รอมาถึงแล้ว "ยังไม่นอนอีกเหรอ?" "รอนายนั่นแหละ" คิมจิวอนยิ้มจนตาปิดเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าหมั่นเขี้ยวจากอีกคน เขาเพิ่งกลับมาจากกองถ่ายMVของเพลงที่ไปฟีเจอริ่งด้วย ตารางงานเดี่ยวที่ยุ่งเหยิงทำให้เขาไม่ค่อยได้เจอกับเสือน้อยเท่าไหร่ กลับห้องมาอีกคนก็นอนไปแล้ว "ทำไมต้องรอล่ะ ทุกทีนอนก่อนนี่นา" "ไอ้นี่ไง" ฮันบินถอดเฮดโฟนออกแล้วหยิบกล่องเปเปโรขึ้นมา "อ๋อ กลัวจะข้ามวันก่อนเหรอ" "อ...อื้อ " "น่ารักจังน้าาา~" มือแกร่งยกขึ้นลูบผมนิ่มแล้วดึงมากอดฟัดให้หายคิดถึง "นี่ฮันบิน" "หืม??" "เล่นเกมเปเปโรกันมั้ย??" -FIN-

จุนจินเปเปโระ

posted on 15 Nov 2014 20:10 by koonpoonk
#Pepero #Junjin อากาศอุ่นๆจากฮีทเตอร์ในมินิมาร์ทเป็นเหตุผลที่ผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งยังเดินอ้อยอิ่งทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว ตาเรียวเล็กกวาดมองชั้นขนมประเภทบิสกิตแล้วก็สะดุดกับป้ายโปรโมชั่นสีเหลืองๆที่แปะหรา '1แถม1 ต้อนรับเทศกาลวันเปเปโร' เขาชะงัก ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูวันที่แล้วพยักหน้าน้อยๆ มือเล็กรวบเอาเปเปโรรสช็อกโกแลตลงมาครึ่งแถวแล้วโยนลงในตระกร้าอย่างอารมณ์ดี ----- "ชานอูย่า!!~" เสียงเล็กๆเรียกตะโกนไล่หลังเด็กหนุ่มอายุ17 ชานอูเหลียวหลังไปมองก็พบกับพี่ใหญ่ตัวเล็กของวง คิมจินฮวาน "อ่า ครับพี่?" "อ่ะ แฮปปี้เปเปโร่" จินฮวานล้วงเอากล่องเปเปโร่ส่งให้คนเป็นน้องอย่างยิ้มแย้ม ชานอูโค้งนิดๆก่อนจะรับไปจากมือเล็ก "นายจะไปไหนอ่ะ? ไม่ซ้อมเหรอ?" "อ่า ผมออกมาซื้อของให้พี่ฮันบินอ่ะครับ "น้องเล็กตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ "ไม่ต้องซื้อให้หมอนั่นหรอก มาเลย กลับขึ้นไปซ้อมกับชั้นนี่!!" จินฮวานลากชานอูขึ้นตึกเด็กฝึกมาจนได้ ทันทีที่ทั้งคู่เปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อม เสียงโวยวายของฮันบินก็แหวกอากาศมาทันที "ชานอู!!! ไหนรามยอนอ่ะ! ทำไมนายกลับมามือเปล่าวะะะะ" "อยากกินก็ไปซื้อเองเด้ อย่าไปแกล้งน้องมัน555" จินฮวานหัวเราะลั่นพลางยัดเปเปโรใส่มือลีดเดอร์ผู้ที่งอแงง้องแง้งตั้งแต่เช้าเพราะไม่ได้เจอจิวอนที่ตารางงานแน่นเอี้ยดจนไม่ค่อยได้มาซ้อม งอแงคนเดียวไม่ว่า แต่มาลงที่น้องนี่ไม่ไหวๆ ก็ได้แต่หวังว่าฟันหน้าของทีมจะกลับมาเอาไปเก็บเร็วๆ จินฮวานเดินแจกเปเปโร่ให้ดงฮยอก ยุนฮยอง เก็บอันนึงไว้ให้จิวอน อีกกล่องนึงที่เหลือเจ้าของหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ กล่องของกูจุนฮเว "จุนฮเวออกไปร้านกาแฟมั้งพี่" ดงฮยอกพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าจะถามหาอีกคน "อ่าเหรอ งั้นเดี๋ยวชั้นกลับมานะ" "พี่จะตามมันไปทำไมอ่ะ เดี๋ยวมันก็กลับแล้วฮะ" "อ่า...อยากกินกาแฟเหมือนกันอ่ะ ไปนะ เจอกัน" จินฮวานโบกมือหยอยๆผลักประตูออกไป ยุนฮยองเดินมาตบหลังดงฮยอกเบาๆพร้อมยิ้มแปลกๆ "อะไรพี่?" "ที่ถามว่า'ตามไปทำไม'นี่ไม่รู้จริงอ่ะ?" "ไม่รู้อะไรฮะ?"เด็กหนุ่มขมวดคิ้วงงๆ "คนมันคิดถึงเลยต้องตามไปไง~" ------ เด็กผู้ชายร่างสูงในเสื้อแจกเก็ตสีดำนั่งจิบกาแฟตามลำพังในร้านกาแฟสีส้มๆ อบอวลด้วยบรรยากาศอบอุ่น เหมาะแก่การนั่งในหน้าหนาวแบบนี้อย่างยิ่ง เขานั่งอยู่ในมุมอับสายตาของร้าน เพื่อหนีเหล่าแฟนคลับที่คอยตาม บางครั้งก็แค่อยากมีเวลาส่วนตัว "จุนฮเวย่า~" เสียงเล็กดังมาจากด้านหลัง กูจุนฮเวเอี้ยวตัวไปมองแล้วยิ้มกว้าง คิมจินฮวานใส่เสื้อฮู้ดสีเทา แขนเสื้อยาวถึงครึ่งฝ่ามือดูเหมือนเด็กแอบเอาเสื้อพ่อมาใส่ มือขวาถือถุงร้านสะดวกซื้อ อีกมือโบกมือให้เหมือนตุ๊กตาไขลาน "นี่มาตามผมกลับไปซ้อมรึไง??" คิ้วเข้มขมวดอย่างเอาเรื่อง แต่มือหนากลับดึงข้อมือเล็กของพี่ชายตัวจิ๋วให้ลงมานั่งข้างๆกันบนโซฟาสีส้มตัวย่อมที่นั่งได้สองคน "เปล่า มานั่งกินกาแฟด้วย นี่~ของฝาก" จินฮวานหยิบเปเปโรขึ้นมาแล้วเขย่าๆเหมือนอวดขนมให้เด็กน้อยดู อวดขนมกับเด็กโข่ง "หืม? อะไรอ่ะ" "เปเปโรไง! วันนี้วันที่11เดือน11ไงเจ้าโง่!!" "เออแฮะ ผมลืมไปเลยอ่ะ" ร่างสูงหัวเราะกับความน่ารักของคนข้างๆ เอ็นดูพี่ชายตัวเล็กจนเผลอหยิกแก้มนิ่มไปหลายครั้ง ระหว่างที่นั่งรอจินฮวานไปสั่งกาแฟ จุนฮเวพลิกกล่องเปเปโรเล่นแล้วเกิดนึกบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากอย่างน่ากลัว "มาละ"จินฮวานเดินมานั่งที่เดิม เด็กตัวสูงยกแขนโอบอีกคนไว้ก่อนจะถามขึ้นยิ้มๆ "เล่นเกมป๊อกกี้กันมั้ย" "มาสิๆ" เสร็จโจร! บิสกิตแท่งยาวเคลือบช็อกโกแลต ปลายข้างนึงถูกคาบด้วยฟันคมของเด็กหนุ่มร่างสูง จินฮวานค่อยๆขยับหน้าเข้าไปงับปลายอีกข้างเก้ๆกังๆ "ชีโนชีจัก!" เสียงต่ำพึมพัมเป็นสัญญาณเริ่ม ต่างฝ่ายต่างกัดเล็มด้วยความรวดเร็ว จาก10เซ็น เหลือ9 8 7 6 5... ปลายจมูกทั้งคู่ชนกัน จินฮวานกัดกรึ่ก!แล้วผละออก หันหน้าหนีกระทันหัน "ตลกอ่ะ!!! 55555 หน้านายมันตั้งใจเกินไปนะ" "ตอนพี่มองเปเปโรที่คาบพี่ก็ตาเหล่แหละน่า!!555" "เอาอีกๆ~" จินฮวานคาบปลายเปเปโรไว้อีกครั้ง จุนฮเวงับแล้วต่างฝ่ายต่างเล็มจนเหลือเพียงท่อนสั้นๆพลางหัวเราะคิกคัก ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมากทำให้ร่างสูงต้องเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาเพื่อให้ขยับปากรุกกินได้สะดวก สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวตลอดเวลา ตอนนี้กลับมองเข้าไปในดวงตาสีอ่อนของพี่ชายตัวเล็กอย่างอ่อนโยน จินฮวานรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนต้องหลบสายตาร้อนแรงนั่น "อ...อะไร กินต่อสิ" "กินนะ" บิสกิตเซนติเมตรสุดท้ายถูกกัดก่อนริมฝีปากนิ่มของจินฮวานจะถูกจรดจูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ร่างสูงละเลียดริมฝีปากบางช้าๆหลอกล่อให้อีกฝ่ายเปิดรับการบดเบียดที่มากขึ้น รสจูบร้อนๆที่อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ได้หลอมละลายหัวใจของจินฮวานให้กลายเป็นดวงเดียวกับจุนฮเวไปแล้ว สัมผัสจูบดำเนินไปอย่างนุ่มนวล แค่ริมฝีปากที่สัมผัสกันช้าๆและร้อนขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงกดจูบหนักก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง "คนบ้า..." เสียงหวานพึมพัมเบาๆพร้อมกับตีแขนอีกคนดังเพี๊ยะทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ จุนฮเวตีลูกมึนทำหูทวนลมไม่พูดอะไร แค่นั่งกอดคอจิบกาแฟสบายๆ "เฮอะ!" จินฮวานงอนแก้มป่อง แต่อีกคนก้ยังไม่สะท้าน ตีหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน หยิบ