จุนจินเปเปโระ!

posted on 15 Nov 2014 20:46 by koonpoonk
#Pepero #Junjin อากาศอุ่นๆจากฮีทเตอร์ในมินิมาร์ทเป็นเหตุผลที่ผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งยังเดินอ้อยอิ่งทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว ตาเรียวเล็กกวาดมองชั้นขนมประเภทบิสกิตแล้วก็สะดุดกับป้ายโปรโมชั่นสีเหลืองๆที่แปะหรา '1แถม1 ต้อนรับเทศกาลวันเปเปโร' เขาชะงัก ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูวันที่แล้วพยักหน้าน้อยๆ มือเล็กรวบเอาเปเปโรรสช็อกโกแลตลงมาครึ่งแถวแล้วโยนลงในตระกร้าอย่างอารมณ์ดี ----- "ชานอูย่า!!~" เสียงเล็กๆเรียกตะโกนไล่หลังเด็กหนุ่มอายุ17 ชานอูเหลียวหลังไปมองก็พบกับพี่ใหญ่ตัวเล็กของวง คิมจินฮวาน "อ่า ครับพี่?" "อ่ะ แฮปปี้เปเปโร่" จินฮวานล้วงเอากล่องเปเปโร่ส่งให้คนเป็นน้องอย่างยิ้มแย้ม ชานอูโค้งนิดๆก่อนจะรับไปจากมือเล็ก "นายจะไปไหนอ่ะ? ไม่ซ้อมเหรอ?" "อ่า ผมออกมาซื้อของให้พี่ฮันบินอ่ะครับ "น้องเล็กตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ "ไม่ต้องซื้อให้หมอนั่นหรอก มาเลย กลับขึ้นไปซ้อมกับชั้นนี่!!" จินฮวานลากชานอูขึ้นตึกเด็กฝึกมาจนได้ ทันทีที่ทั้งคู่เปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อม เสียงโวยวายของฮันบินก็แหวกอากาศมาทันที "ชานอู!!! ไหนรามยอนอ่ะ! ทำไมนายกลับมามือเปล่าวะะะะ" "อยากกินก็ไปซื้อเองเด้ อย่าไปแกล้งน้องมัน555" จินฮวานหัวเราะลั่นพลางยัดเปเปโรใส่มือลีดเดอร์ผู้ที่งอแงง้องแง้งตั้งแต่เช้าเพราะไม่ได้เจอจิวอนที่ตารางงานแน่นเอี้ยดจนไม่ค่อยได้มาซ้อม งอแงคนเดียวไม่ว่า แต่มาลงที่น้องนี่ไม่ไหวๆ ก็ได้แต่หวังว่าฟันหน้าของทีมจะกลับมาเอาไปเก็บเร็วๆ จินฮวานเดินแจกเปเปโร่ให้ดงฮยอก ยุนฮยอง เก็บอันนึงไว้ให้จิวอน อีกกล่องนึงที่เหลือเจ้าของหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ กล่องของกูจุนฮเว "จุนฮเวออกไปร้านกาแฟมั้งพี่" ดงฮยอกพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าจะถามหาอีกคน "อ่าเหรอ งั้นเดี๋ยวชั้นกลับมานะ" "พี่จะตามมันไปทำไมอ่ะ เดี๋ยวมันก็กลับแล้วฮะ" "อ่า...อยากกินกาแฟเหมือนกันอ่ะ ไปนะ เจอกัน" จินฮวานโบกมือหยอยๆผลักประตูออกไป ยุนฮยองเดินมาตบหลังดงฮยอกเบาๆพร้อมยิ้มแปลกๆ "อะไรพี่?" "ที่ถามว่า'ตามไปทำไม'นี่ไม่รู้จริงอ่ะ?" "ไม่รู้อะไรฮะ?"เด็กหนุ่มขมวดคิ้วงงๆ "คนมันคิดถึงเลยต้องตามไปไง~" ------ เด็กผู้ชายร่างสูงในเสื้อแจกเก็ตสีดำนั่งจิบกาแฟตามลำพังในร้านกาแฟสีส้มๆ อบอวลด้วยบรรยากาศอบอุ่น เหมาะแก่การนั่งในหน้าหนาวแบบนี้อย่างยิ่ง เขานั่งอยู่ในมุมอับสายตาของร้าน เพื่อหนีเหล่าแฟนคลับที่คอยตาม บางครั้งก็แค่อยากมีเวลาส่วนตัว "จุนฮเวย่า~" เสียงเล็กดังมาจากด้านหลัง กูจุนฮเวเอี้ยวตัวไปมองแล้วยิ้มกว้าง คิมจินฮวานใส่เสื้อฮู้ดสีเทา แขนเสื้อยาวถึงครึ่งฝ่ามือดูเหมือนเด็กแอบเอาเสื้อพ่อมาใส่ มือขวาถือถุงร้านสะดวกซื้อ อีกมือโบกมือให้เหมือนตุ๊กตาไขลาน "นี่มาตามผมกลับไปซ้อมรึไง??" คิ้วเข้มขมวดอย่างเอาเรื่อง แต่มือหนากลับดึงข้อมือเล็กของพี่ชายตัวจิ๋วให้ลงมานั่งข้างๆกันบนโซฟาสีส้มตัวย่อมที่นั่งได้สองคน "เปล่า มานั่งกินกาแฟด้วย นี่~ของฝาก" จินฮวานหยิบเปเปโรขึ้นมาแล้วเขย่าๆเหมือนอวดขนมให้เด็กน้อยดู อวดขนมกับเด็กโข่ง "หืม? อะไรอ่ะ" "เปเปโรไง! วันนี้วันที่11เดือน11ไงเจ้าโง่!!" "เออแฮะ ผมลืมไปเลยอ่ะ" ร่างสูงหัวเราะกับความน่ารักของคนข้างๆ เอ็นดูพี่ชายตัวเล็กจนเผลอหยิกแก้มนิ่มไปหลายครั้ง ระหว่างที่นั่งรอจินฮวานไปสั่งกาแฟ จุนฮเวพลิกกล่องเปเปโรเล่นแล้วเกิดนึกบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากอย่างน่ากลัว "มาละ"จินฮวานเดินมานั่งที่เดิม เด็กตัวสูงยกแขนโอบอีกคนไว้ก่อนจะถามขึ้นยิ้มๆ "เล่นเกมป๊อกกี้กันมั้ย" "มาสิๆ" เสร็จโจร! บิสกิตแท่งยาวเคลือบช็อกโกแลต ปลายข้างนึงถูกคาบด้วยฟันคมของเด็กหนุ่มร่างสูง จินฮวานค่อยๆขยับหน้าเข้าไปงับปลายอีกข้างเก้ๆกังๆ "ชีโนชีจัก!" เสียงต่ำพึมพัมเป็นสัญญาณเริ่ม ต่างฝ่ายต่างกัดเล็มด้วยความรวดเร็ว จาก10เซ็น เหลือ9 8 7 6 5... ปลายจมูกทั้งคู่ชนกัน จินฮวานกัดกรึ่ก!แล้วผละออก หันหน้าหนีกระทันหัน "ตลกอ่ะ!!! 55555 หน้านายมันตั้งใจเกินไปนะ" "ตอนพี่มองเปเปโรที่คาบพี่ก็ตาเหล่แหละน่า!!555" "เอาอีกๆ~" จินฮวานคาบปลายเปเปโรไว้อีกครั้ง จุนฮเวงับแล้วต่างฝ่ายต่างเล็มจนเหลือเพียงท่อนสั้นๆพลางหัวเราะคิกคัก ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมากทำให้ร่างสูงต้องเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาเพื่อให้ขยับปากรุกกินได้สะดวก สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวตลอดเวลา ตอนนี้กลับมองเข้าไปในดวงตาสีอ่อนของพี่ชายตัวเล็กอย่างอ่อนโยน จินฮวานรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนต้องหลบสายตาร้อนแรงนั่น "อ...อะไร กินต่อสิ" "กินนะ" บิสกิตเซนติเมตรสุดท้ายถูกกัดก่อนริมฝีปากนิ่มของจินฮวานจะถูกจรดจูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ร่างสูงละเลียดริมฝีปากบางช้าๆหลอกล่อให้อีกฝ่ายเปิดรับการบดเบียดที่มากขึ้น รสจูบร้อนๆที่อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ได้หลอมละลายหัวใจของจินฮวานให้กลายเป็นดวงเดียวกับจุนฮเวไปแล้ว สัมผัสจูบดำเนินไปอย่างนุ่มนวล แค่ริมฝีปากที่สัมผัสกันช้าๆและร้อนขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงกดจูบหนักก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง "คนบ้า..." เสียงหวานพึมพัมเบาๆพร้อมกับตีแขนอีกคนดังเพี๊ยะทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ จุนฮเวตีลูกมึนทำหูทวนลมไม่พูดอะไร แค่นั่งกอดคอจิบกาแฟสบายๆ "เฮอะ!" จินฮวานงอนแก้มป่อง แต่อีกคนก้ยังไม่สะท้าน ตีหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน หยิบถุงมาค้นๆดู "โอ๊ะ เหลืออีกกล่องนี่" "นั่นของจิวอน" "ผมจะเอา"เสียงต่ำโพล่งพร้อมแกะกินอย่างหน้าด้านๆ "ห๊ะ? นายก็ได้กินแล้วไง หยุดเลยๆๆ" จินฮวานพยายามแย่งคืนเป็นพัลวัน แต่แค่จุนฮเวยืดขึ้นสุดแขนก็เหนือความสามารถที่จินฮวานจะหยิบถึงแล้ว "จะเอาอีกอ่ะ" "อย่าเอาแต่ใจตัวเองสิ แล้วส่วนของจิวอนล่ะ? เค้าเป็นพี่นายนะ!!" "ก็ให้หมอนั่นกินกับพี่ฮันบินไปแล้วกัน" "จุนฮเวย๊า!!" ---- เที่ยงคืน เด็กหนุ่มอย่างคิมฮันบินยังนั่งใส่หูฟังนั่งมิกซ์เพลงรออีกคนกลับหอ ในขณะที่รูมเมทอีกคนคือกูจุนฮเวนอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียงชั้นบน 'กริ๊ก' เสียงกลอนประตูที่ถูกปิดอย่างเงียบที่สุด เป็นการบ่งบอกว่าคนที่รอมาถึงแล้ว "ยังไม่นอนอีกเหรอ?" "รอนายนั่นแหละ" คิมจิวอนยิ้มจนตาปิดเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าหมั่นเขี้ยวจากอีกคน เขาเพิ่งกลับมาจากกองถ่ายMVของเพลงที่ไปฟีเจอริ่งด้วย ตารางงานเดี่ยวที่ยุ่งเหยิงทำให้เขาไม่ค่อยได้เจอกับเสือน้อยเท่าไหร่ กลับห้องมาอีกคนก็นอนไปแล้ว "ทำไมต้องรอล่ะ ทุกทีนอนก่อนนี่นา" "ไอ้นี่ไง" ฮันบินถอดเฮดโฟนออกแล้วหยิบกล่องเปเปโรขึ้นมา "อ๋อ กลัวจะข้ามวันก่อนเหรอ" "อ...อื้อ " "น่ารักจังน้าาา~" มือแกร่งยกขึ้นลูบผมนิ่มแล้วดึงมากอดฟัดให้หายคิดถึง "นี่ฮันบิน" "หืม??" "เล่นเกมเปเปโรกันมั้ย??" -FIN-

จุนจินเปเปโระ

posted on 15 Nov 2014 20:10 by koonpoonk
#Pepero #Junjin อากาศอุ่นๆจากฮีทเตอร์ในมินิมาร์ทเป็นเหตุผลที่ผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งยังเดินอ้อยอิ่งทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว ตาเรียวเล็กกวาดมองชั้นขนมประเภทบิสกิตแล้วก็สะดุดกับป้ายโปรโมชั่นสีเหลืองๆที่แปะหรา '1แถม1 ต้อนรับเทศกาลวันเปเปโร' เขาชะงัก ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูวันที่แล้วพยักหน้าน้อยๆ มือเล็กรวบเอาเปเปโรรสช็อกโกแลตลงมาครึ่งแถวแล้วโยนลงในตระกร้าอย่างอารมณ์ดี ----- "ชานอูย่า!!~" เสียงเล็กๆเรียกตะโกนไล่หลังเด็กหนุ่มอายุ17 ชานอูเหลียวหลังไปมองก็พบกับพี่ใหญ่ตัวเล็กของวง คิมจินฮวาน "อ่า ครับพี่?" "อ่ะ แฮปปี้เปเปโร่" จินฮวานล้วงเอากล่องเปเปโร่ส่งให้คนเป็นน้องอย่างยิ้มแย้ม ชานอูโค้งนิดๆก่อนจะรับไปจากมือเล็ก "นายจะไปไหนอ่ะ? ไม่ซ้อมเหรอ?" "อ่า ผมออกมาซื้อของให้พี่ฮันบินอ่ะครับ "น้องเล็กตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ "ไม่ต้องซื้อให้หมอนั่นหรอก มาเลย กลับขึ้นไปซ้อมกับชั้นนี่!!" จินฮวานลากชานอูขึ้นตึกเด็กฝึกมาจนได้ ทันทีที่ทั้งคู่เปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อม เสียงโวยวายของฮันบินก็แหวกอากาศมาทันที "ชานอู!!! ไหนรามยอนอ่ะ! ทำไมนายกลับมามือเปล่าวะะะะ" "อยากกินก็ไปซื้อเองเด้ อย่าไปแกล้งน้องมัน555" จินฮวานหัวเราะลั่นพลางยัดเปเปโรใส่มือลีดเดอร์ผู้ที่งอแงง้องแง้งตั้งแต่เช้าเพราะไม่ได้เจอจิวอนที่ตารางงานแน่นเอี้ยดจนไม่ค่อยได้มาซ้อม งอแงคนเดียวไม่ว่า แต่มาลงที่น้องนี่ไม่ไหวๆ ก็ได้แต่หวังว่าฟันหน้าของทีมจะกลับมาเอาไปเก็บเร็วๆ จินฮวานเดินแจกเปเปโร่ให้ดงฮยอก ยุนฮยอง เก็บอันนึงไว้ให้จิวอน อีกกล่องนึงที่เหลือเจ้าของหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ กล่องของกูจุนฮเว "จุนฮเวออกไปร้านกาแฟมั้งพี่" ดงฮยอกพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าจะถามหาอีกคน "อ่าเหรอ งั้นเดี๋ยวชั้นกลับมานะ" "พี่จะตามมันไปทำไมอ่ะ เดี๋ยวมันก็กลับแล้วฮะ" "อ่า...อยากกินกาแฟเหมือนกันอ่ะ ไปนะ เจอกัน" จินฮวานโบกมือหยอยๆผลักประตูออกไป ยุนฮยองเดินมาตบหลังดงฮยอกเบาๆพร้อมยิ้มแปลกๆ "อะไรพี่?" "ที่ถามว่า'ตามไปทำไม'นี่ไม่รู้จริงอ่ะ?" "ไม่รู้อะไรฮะ?"เด็กหนุ่มขมวดคิ้วงงๆ "คนมันคิดถึงเลยต้องตามไปไง~" ------ เด็กผู้ชายร่างสูงในเสื้อแจกเก็ตสีดำนั่งจิบกาแฟตามลำพังในร้านกาแฟสีส้มๆ อบอวลด้วยบรรยากาศอบอุ่น เหมาะแก่การนั่งในหน้าหนาวแบบนี้อย่างยิ่ง เขานั่งอยู่ในมุมอับสายตาของร้าน เพื่อหนีเหล่าแฟนคลับที่คอยตาม บางครั้งก็แค่อยากมีเวลาส่วนตัว "จุนฮเวย่า~" เสียงเล็กดังมาจากด้านหลัง กูจุนฮเวเอี้ยวตัวไปมองแล้วยิ้มกว้าง คิมจินฮวานใส่เสื้อฮู้ดสีเทา แขนเสื้อยาวถึงครึ่งฝ่ามือดูเหมือนเด็กแอบเอาเสื้อพ่อมาใส่ มือขวาถือถุงร้านสะดวกซื้อ อีกมือโบกมือให้เหมือนตุ๊กตาไขลาน "นี่มาตามผมกลับไปซ้อมรึไง??" คิ้วเข้มขมวดอย่างเอาเรื่อง แต่มือหนากลับดึงข้อมือเล็กของพี่ชายตัวจิ๋วให้ลงมานั่งข้างๆกันบนโซฟาสีส้มตัวย่อมที่นั่งได้สองคน "เปล่า มานั่งกินกาแฟด้วย นี่~ของฝาก" จินฮวานหยิบเปเปโรขึ้นมาแล้วเขย่าๆเหมือนอวดขนมให้เด็กน้อยดู อวดขนมกับเด็กโข่ง "หืม? อะไรอ่ะ" "เปเปโรไง! วันนี้วันที่11เดือน11ไงเจ้าโง่!!" "เออแฮะ ผมลืมไปเลยอ่ะ" ร่างสูงหัวเราะกับความน่ารักของคนข้างๆ เอ็นดูพี่ชายตัวเล็กจนเผลอหยิกแก้มนิ่มไปหลายครั้ง ระหว่างที่นั่งรอจินฮวานไปสั่งกาแฟ จุนฮเวพลิกกล่องเปเปโรเล่นแล้วเกิดนึกบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากอย่างน่ากลัว "มาละ"จินฮวานเดินมานั่งที่เดิม เด็กตัวสูงยกแขนโอบอีกคนไว้ก่อนจะถามขึ้นยิ้มๆ "เล่นเกมป๊อกกี้กันมั้ย" "มาสิๆ" เสร็จโจร! บิสกิตแท่งยาวเคลือบช็อกโกแลต ปลายข้างนึงถูกคาบด้วยฟันคมของเด็กหนุ่มร่างสูง จินฮวานค่อยๆขยับหน้าเข้าไปงับปลายอีกข้างเก้ๆกังๆ "ชีโนชีจัก!" เสียงต่ำพึมพัมเป็นสัญญาณเริ่ม ต่างฝ่ายต่างกัดเล็มด้วยความรวดเร็ว จาก10เซ็น เหลือ9 8 7 6 5... ปลายจมูกทั้งคู่ชนกัน จินฮวานกัดกรึ่ก!แล้วผละออก หันหน้าหนีกระทันหัน "ตลกอ่ะ!!! 55555 หน้านายมันตั้งใจเกินไปนะ" "ตอนพี่มองเปเปโรที่คาบพี่ก็ตาเหล่แหละน่า!!555" "เอาอีกๆ~" จินฮวานคาบปลายเปเปโรไว้อีกครั้ง จุนฮเวงับแล้วต่างฝ่ายต่างเล็มจนเหลือเพียงท่อนสั้นๆพลางหัวเราะคิกคัก ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมากทำให้ร่างสูงต้องเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาเพื่อให้ขยับปากรุกกินได้สะดวก สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวตลอดเวลา ตอนนี้กลับมองเข้าไปในดวงตาสีอ่อนของพี่ชายตัวเล็กอย่างอ่อนโยน จินฮวานรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนต้องหลบสายตาร้อนแรงนั่น "อ...อะไร กินต่อสิ" "กินนะ" บิสกิตเซนติเมตรสุดท้ายถูกกัดก่อนริมฝีปากนิ่มของจินฮวานจะถูกจรดจูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ร่างสูงละเลียดริมฝีปากบางช้าๆหลอกล่อให้อีกฝ่ายเปิดรับการบดเบียดที่มากขึ้น รสจูบร้อนๆที่อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ได้หลอมละลายหัวใจของจินฮวานให้กลายเป็นดวงเดียวกับจุนฮเวไปแล้ว สัมผัสจูบดำเนินไปอย่างนุ่มนวล แค่ริมฝีปากที่สัมผัสกันช้าๆและร้อนขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงกดจูบหนักก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง "คนบ้า..." เสียงหวานพึมพัมเบาๆพร้อมกับตีแขนอีกคนดังเพี๊ยะทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ จุนฮเวตีลูกมึนทำหูทวนลมไม่พูดอะไร แค่นั่งกอดคอจิบกาแฟสบายๆ "เฮอะ!" จินฮวานงอนแก้มป่อง แต่อีกคนก้ยังไม่สะท้าน ตีหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน หยิบถุงมาค้นๆดู "โอ๊ะ เหลืออีกกล่องนี่" "นั่นของจิวอน" "ผมจะเอา"เสียงต่ำโพล่งพร้อมแกะกินอย่างหน้าด้านๆ "ห๊ะ? นายก็ได้กินแล้วไง หยุดเลยๆๆ" จินฮวานพยายามแย่งคืนเป็นพัลวัน แต่แค่จุนฮเวยืดขึ้นสุดแขนก็เหนือความสามารถที่จินฮวานจะหยิบถึงแล้ว "จะเอาอีกอ่ะ" "อย่าเอาแต่ใจตัวเองสิ แล้วส่วนของจิวอนล่ะ? เค้าเป็นพี่นายนะ!!" "ก็ให้หมอนั่นกินกับพี่ฮันบินไปแล้วกัน" "จุนฮเวย๊า!!" ---- เที่ยงคืน เด็กหนุ่มอย่างคิมฮันบินยังนั่งใส่หูฟังนั่งมิกซ์เพลงรออีกคนกลับหอ ในขณะที่รูมเมทอีกคนคือกูจุนฮเวนอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียงชั้นบน 'กริ๊ก' เสียงกลอนประตูที่ถูกปิดอย่างเงียบที่สุด เป็นการบ่งบอกว่าคนที่รอมาถึงแล้ว "ยังไม่นอนอีกเหรอ?" "รอนายนั่นแหละ" คิมจิวอนยิ้มจนตาปิดเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าหมั่นเขี้ยวจากอีกคน เขาเพิ่งกลับมาจากกองถ่ายMVของเพลงที่ไปฟีเจอริ่งด้วย ตารางงานเดี่ยวที่ยุ่งเหยิงทำให้เขาไม่ค่อยได้เจอกับเสือน้อยเท่าไหร่ กลับห้องมาอีกคนก็นอนไปแล้ว "ทำไมต้องรอล่ะ ทุกทีนอนก่อนนี่นา" "ไอ้นี่ไง" ฮันบินถอดเฮดโฟนออกแล้วหยิบกล่องเปเปโรขึ้นมา "อ๋อ กลัวจะข้ามวันก่อนเหรอ" "อ...อื้อ " "น่ารักจังน้าาา~" มือแกร่งยกขึ้นลูบผมนิ่มแล้วดึงมากอดฟัดให้หายคิดถึง "นี่ฮันบิน" "หืม??" "เล่นเกมเปเปโรกันมั้ย??" -FIN-

เด็กหอขอดอง

posted on 24 May 2013 15:38 by koonpoonk
สวัสดีค่ัะ
อิแมวแมว เจ้าของบล็อกเองค่ะ
ตอนนี้ขึ้นม.ปลายแล้ว
ม.ปลาย เราไปเป็นเด็กหอในค่ะ
เค้าบังคับหอในหมด เพราะเีรียนดึก
หอใน มีแต่เน็ตรร ที่จำกัดคนใช้งาน
ติดบ้าง ไม่ติดบ้าง
เลยขี้เกียจตบตีแย่งสัญญาณกับคนอื่นเค้า
ไ้ด้แต่สมัครเน็ตโปรเป็นครั้งคราว
เปิดเฟสพอเป็นกระสัย
เพราะงี้เลยไม่ได้อัพบล็อก
แล้วก็เพราะเรียนๆๆๆ เลยไม่ค่อยได้วาดเป็นเีรื่องเป็นราว
.
.
.
เพราะฉนั้น
ขอประกาศดองระยะยาวค่ะ
จะกลับมาเมื่อมีเน็ต
 
สวัสดีค่ะ
^^

[DLGL]LINEAGE

posted on 27 Apr 2013 10:25 by koonpoonk in DLGL
 
 
 
 
 
....ไม่ได้เอาคุณแม่
เพราะคุณแม่ยังไม่ตาย-3-
ประวัติเล็กๆน้อยๆของเอลล่าค่ะ
ชื่อ  เอลล่า  แกรนทซ์  Ella Grantz
ผมทอง  ตาฟ้า
เป็นญาติผู้น้องของวิคตอเรีย แกรนทซ์(แม่ของแคลร์)
เสียชีวิตตอนอายุ 35
 
 
FIN

[HME]SeeSea Summer Set!!!!!

posted on 04 Apr 2013 12:49 by koonpoonk in HME
หน้าร้อนมาแล้วล่ะะะ
เมตันชอบหน้าสุดเลย >3<
เมตันน่ะ เอาของไปให้เทพเจ้าทั้งสี่แล้วล่ะ
แต่ยังไม่มีเวลาเขียนได้อารี่ซ้ากกที
แหมๆนะ
ก็มัวแต่ตัดชุดหน้าร้อนนี่ไง >3<~~~
ไปดูเลยจ้า~
//แบแคตตาล็อก
สีอ่ะ ในนี้แค่นำทางเฉยๆนะ
ดูแพทเทิร์นเฉยๆ  ถ้าสั่งตัดละก็ สีอะไรก็มีทั้งนั้นแหละ >3<
เย่ๆ~~~
//วิ่งลงทะเล
 
 
 
 
สวยใช่มั้ยล่ะะะ
ถ้าชอบก็มาอุดหนุนร้านเค้าเยอะๆนะ!!!
//เอาฟ็อกกี้ที่ได้จากนางฟ้่าไชน์มาฉีดใส่ชุดที่แขวน
//ฉีดเสร็จเปลี่ยนไปใส่บิกินี่
//วิ่งหนีลงทะเล
 
ด้วยความเอ๋อของครูบัวและผปค.
ดิทเยอะค่ะ-*-
 
 
 
 
 ครูบัว- //เดินออกมาอย่างผึ่งผายยย
สวัสดีค่ะนักเรียนที่น่ารักจุงเบยทุกคน//ขำ
ในที่สุดเดือนเมษาก็มาถึง  เดือนที่ครูต้องให้การบ้านพวกเธอ!!!!//ทำหน้าจริงจัง
 
การบ้านวิชาคหกรรม
"ผักที่ฉันปลูกเอง"

 
 
หัวข้อคือ - ปลูกผัก
รายละเอียด-
1.เลือก
-ในห้องคหกรรมจะมีเมล็ดพันธุ์ผักให้เลือกกันเยอะแยะมากมาย  สากกะเบือยันเรือไททานิค
-ให้นักเรียนมารับไปปลูกได้ตามสบาย เลือกผักที่อยากปลูกมา 1 ชนิด
-กรุณานำภาชนะมาใส่เมล็ดพันธุ์ด้วย จะุถุง ซอง ก็ได้ เพราะห้องคหกรรมไม่มีให้
-ทุกคนจะได้รับเมล็ดพันธุ์ปริมาณ 1 กำมือของนักเรียน//มากน้อยก็หาทางเอา 
-เลือกได้เพียง 1 ชนิด เท่านั้น
-มาลงชื่อรับเมล็ดพันธ์ที่นี่
 
 
 
2.ปลูก
-เอาเมล็ดพันธ์ที่ได้ไปปลูก
-ให้เวลาทั้งเทอมค่ะ//ไทม์ไลน์
-ให้ทำไดอารี่บรรยายการเจริญเติบโตของผัก(ไม่Fixความถี่ของไดอารี่แล้วค่ะ )
 
3.ส่ง
*ดิท*
-ให้สมกับเป็นวิชาคหกรรม 
-ให้นักเรียนที่น่อร็อคอ่ะทุกคน เอาผักที่ปลูกไปทำอาหาร ล้วเอามาส่ง
 
แล้วนักเรียนก็จะได้คะแนนไปง่ายๆ สบายๆ
//ตรงไหน?
 

การนำเสนอ
-ฟิค  คอมมิค สี่ช่อง ฯลฯ ได้หมดทุกอย่าง
 
กำหนดส่ง- -31 พฤษภาคม 2556
มารับเมล็ดพันธุ์และส่งไดอารี่และอาหารที่เอนทรีย์นี้
 
Tags -
ผักที่ฉันปลูกA = ห้องA 
ผักที่ฉันปลูกB= ห้องB 
ผักที่ครูปลูกเอง = สำหรับอาจารย์
ปล. ห้องคหกรรมไม่มีต้นมักกลีผลหรอกนะ
 
นักเรียนทีมารับเมล็ดพันธ์แล้ว
เชอร์ 
จีนัส
คะน้า
คุโรโกะ
ชลาลัย 
โมญ่า 
 วิฬาร์ 
โมชิ 
อุนาเลีย
วริน
โมโมะ
ชินระ
สกา
หยา
มิชิโยะ
อาเกฮะ
มาโดกะ

++++++++++++++++++++++++
 
รายชื่อนักเรียนที่ส่งงาน
ชื่อ+ห้อง+ลิ้งค์เอนทรีย์
-
-
-
++++++++++++++++++++++++
 
 
 
ปล.  ห้องคหกรรมยินดีต้อนรับเสมอ


 

สาวโคราช Of โมเอะทั่วไทย

posted on 25 Feb 2013 11:58 by koonpoonk in Sketch directory Cartoon, Asian
จ๊างงงง  เล่นกับเพจอีกแล้ววว
หลังจากวาดน้องขนมห่อไป
คราวนี้เพจ "โมเอะทั่วไทย"  ที่มีธีมเป็นจังหวัด สถานที่ต่างๆในประเทศไทย
มันคันมือ....อยาดวาดสาวโคราชชช
เพราะจขบ.เป็นคนโคราช เลยอยากวาดสาวโคราชชชชชช 55
ตอนแรกคิดคอนเซปต์เป็นสาวขอม ใส่ชุดวิมายะปุระ
แต่เดี๋ยวจะไปซ้ำกับของพนมรุ้ง...
เลยตัดฝั่งปราสาทหินพิมายออกไป
.
.
.
ได้เป็นเงี้ย
เมืองหญิงกล้า
ผ้าไหมดี
หมี่โคราช
ปราสาทหิน
ดินด่านเกวียน...
 

นั่นคำขวัญ แต่ความจริงคือ
เมืองหญิงกล้า
อย่าท้าหูแมว 
อย่าแซวตะเบงมาน
อย่ามาระราน 
เดี๊ยะจิโด๋นนนน
 //พ่องส์
~~~โคราชเมืองหญิงกล้า//เอาทรงนักรบไปซะ
ผ้าไหมดี//ตะเบงมานผ้าไหมสีแสด(สีประจำจังหวัด) ผ้าไหมจากปักธงชัย
แมวสีสวาด แมวโบราณ//ใส่หูแมวสีเทาไปซะ(สีสวาดคือสีเทาๆ)
เพราะแมวสีสวาดมีตาสีฟ้าเขียว....จัดไป- -
ดอกไม้คือ ดอกสาธร แต่มันไม่เข้ากับธีมนักรบ...ตัดไป
ผัดหมี่พิมายคือผัดหมี่ทั่วไป เพียงแค่เป็นเส้นหมี่ทำเองที่จะแตกต่างจากเส้นหมี่ธรรมดา....//แตกต่างยังไงไม่รู้-..-
ดินด่านเกวียน//คงมีฉากทุ่มไหล่ะนะ 55
ปราสาทหิน //ปราสาทหินพิมาย...ที่ตอนนี้เอาหินมาตัดเหลี่ยมทื่อมาบูรณะ ไม่สวยขลังเหมือนก่อนละ- -//แถวบ้านคนวาดเอง
ภาษาท้องถิ่นคือภาษาโคราช ออกจะฟังห้วนๆ มีศัพท์เฉพาะหลายคำ ภาษาโคราชดั้งเดิม เด็กรุ่นใหม่จะไม่ค่อยรู้จัก....
"โคราช" ถ้าจริงๆแล้วไม่ใช่ทั้งวัฒนธรรมอีสานหรือกลาง
แต่เป็นวัฒนธรรมกึ่งๆ เรียกว่า "วัฒนธรรมเฉพาะกลุ่มโคราช" //อะไรงิ จำไม่ได้ เทือกๆนั้นแหละ
.
.
.
 
"
"
แล้วก็มีห้างท้องถิ่นคือ คลังพลาซ่า
มีคลังเก่า คลังใหม่ คลังวิลล่า แต่ละอันต่างกันไงไม่ค่อยรู้ 
รู้แค่ว่าเวลาแม่จะไปหาซื้อหนังสือมาทำแผนการสอนก็ไปคลังเก่า หนังสือเยอะ
นอกจากคลังแม่งก็มีห้างผุดเรียงราย  -*-
เดอะมอล มีสวนน้ำเคยไปเล่นตอนเด็กๆ ตอนนี้ขี้เกียจเล่นแยะ- - ของแพง...
บิ๊กซี  ของก็ถูกสมกับเป็นบิ๊กซีอ่ะแหละ
โลตัส แมคโคร ศูนย์ไอที แต่ไม่มีเซ็นทรัล//มันไม่มีที่จะลงแล้วล่ะพี่น้อง ตึกขึ้นเต็มไปหมดเลย- -
แถววัดพายัพจะมีตลาดที่ขายวัสดุ อุปกรณ์งาน diy งานประดิษฐ์ อะไร บลาๆๆๆ
ทีจริงน่าจะมีเยอะกว่านี้ แต่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้า
จขบ.เป็นฮิคิโคโมริ ขี้เกียจออกจากบ้าน
อีกอย่างบ้านอยู่ในพิมาย ไม่ใช่ อ.เมือง -________- //พิมายไม่บ้านนอกนะจ๊ะ เป็นแหล่งท่องเที่ยว!!!
มีปราสาทหิน มีเขื่อนพิมาย มีไทรงาม มาเที่ยวกันนน//โทรโมทตัลหลอด
"
"
"
คือ  ตอนแรกน่ะ อิมเมจสาวโคราชไว้ประมาณนี้
แต่คิดไปคิดมามันไม่มีมาดนักรบ เลยปรับๆจนเป็นเอิ่ม...
มันคนละขั้วเลยนะ-A-
 

 
//เวิ่นเล่นแล้วจากไปย์

ควันหลงวาเลนไทน์

posted on 17 Feb 2013 15:03 by koonpoonk in CG
 
 
 
//โปรยฮาร์ทบีทเต็มบล็อก
 
จขบ.ไม่มีหวานใจเป็นตัวเป็นตน  เลยได้แต่ซื้อฮาร์ทบีทมา 
หวังจะเอาไปให้พี่สาวสวยๆในโรงเรียน //โรงเรียนเราพี่สาวสวยๆเยอะน้าาา
แต่ที่ปวดใจคือไม่เจอพี่สาวคนที่ตั้งใจจะให้ซักคน TT^TT //พราก
 
เอาเถอะๆ
HVD ย้อนหลังกั๊บ
 
//เก็บตกความหวาน
ปีนี้ป้าแคลร์ขอหวานกับอเล็ก @elementno6 
ละกันค่ะ 555
 
//อัพเลว
//ชิ่ง

Girl in Qipao!!

posted on 13 Feb 2013 21:18 by koonpoonk in CG
//เล่นด้วย
//คอนเซปถูกใจนัก ฮ่าาาา
 
 
 
 
 
//แปะ
 
//ชอบโลโก้อ่ะ สวยยยยยยย >..<
 
 
 
//ขี้เกียจลงสีเนื้อ - - 
ช่วงก่อนวาเลนไทน์คือแบบ มีแต่งานสุมๆๆๆๆๆๆๆ
เดดไลน์คือวันแห่งความรัก...- -
น่ารักจังค่ะ-*-
ไม่มีอารมณ์โรแมนติกแล้ว!!! //แต่ถึงเวลาก็ไปไล่แปะสติกเกอร์สาวๆอยู่ดี ฮุๆ
.
.
.
.
.
สุขสันต์วันตรุษจีนย้อนหลังค่ะ -..-

[สีน้ำ]7ตำนานนิทานอีสป

posted on 09 Feb 2013 13:47 by koonpoonk in Sketch
 
 

ตำนานที่บทที่ 1  สุนัขจิ้งจอกกับแมว

สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งคุยอวดตัวเองกับแมวตัวหนึ่งถึงวิธีที่จะหลบหลีกจากศัตรูของมันว่า “ฉันมีกลวิธีทุกอย่างอยู่ในหัวแล้ว” เขากล่าว “ฉันมีเป็นร้อยร้อยวิธีที่จะหลบหนีจากศัตรูของฉัน”

“ฉันมีอยู่วิธีเดียว” แมวกล่าว “แต่สามารถใช้ได้กับทุกสถานการณ์” ต่อมาอีกชั่วครู่หนึ่งแมวได้ยินเสียงหมาล่ากลุ่มหนึ่งมุ่งหน้ามาทางมัน และแมวก็รีบวิ่งขึ้นต้นไม้และซ่อนตัวภายใต้กิ่งไม้ทันที “นี่คือแผนการของฉัน” แมวกล่าว “แล้วเธอละจะทำอะไรต่อไป”

สุนัขจิ้งจอกคิดถึงวิธีการแรก และวิธีอื่น ๆ และในขณะนี้เขากำลังคิดวิธีต่อไป กลุ่มคนก็ได้ใกล้เข้ามาทุกที สุนัขจิ้งจอกสับสนในความคิดของตน จึงถูกหมาล่าจับและถูกฆ่าโดยนายพรานกลุ่มดังกล่าว
“และนี่คือความผิดพลาดของเธอ” แมวผู้เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่กล่าว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“หนึ่งทางลอดย่อมดีกว่าร้อยทางเสี่ยง”

##############################
 
 
ตำนานบทที่ 2  เสือดาวกับสุนัขจิ้งจอก

มีเสือดาวอยู่ตัวหนึ่ง ภาคภูมิใจในร่างอันงามสง่าและขนที่มีจุดดาวประดับสวยงามยิ่งนัก มันเดินวางท่าไปทั่วป่า ดูหมิ่นเยาะเย้ยสัตว์อื่นว่าต่ำต้อยและไม่งามเท่าตน จนกระทั่งวันหนึ่ง สุนัขจิ้งจอกก็เดินตรงเข้ามาหามัน พร้อมกับพูดขึ้นว่า

"ความสวยงามแต่ภายนอกของท่าน อาจจะสวยงามเป็นที่ดึงดูดใจของบุคคลอื่น แต่ความงามในร่างของท่านสิ ข้าว่าถึงจะเป็นความงดงามที่แท้จริงได้!"

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:

คนที่มีจิตใจดีงามและบริสุทธิ์ มักมีค่ามากกว่าความงามแต่ภายนอกที่ไม่จีรังยั่งยืน

 
##############
ตำนานบทที่ 3 ราชสีห์กับวัวสี่ตัว

มีวัวอยู่สี่ตัว ผูกมิตรรักใคร่ต่อกันเป็นอันมาก มันไม่เคยที่จะแยกจากกันไปไหนตามลำพังเลย ไม่ว่าจะเป็นยามออกหาอาหารหรือกระทั่งยามหลับนอน มีราชสีห์อยู่ตัวหนึ่งพบเห็นวัวทั้งสี่ ก็คิดที่จะกินเป็นอาหาร แต่มันก็รู้ดีว่า ถ้าวัวทั้งสี่ตัวอยู่ร่วมกันเช่นนี้ มันก็ไม่สามารถเข้าโจมตีได้

ด้วยเหตุนี้ ราชสีห์จึงคิดวางอุบายให้วัวทั้งสี่แตกแยกความสามัคคีกันเองภายในกลุ่ม มันพยายามเล่าเรื่องต่างๆให้วัวทั้งสี่ฟัง เพื่อก่อความระแวงสงสัยซึ่งกันและกัน

ในที่สุด แผนการณ์ของมันก็เป็นผลสำเร็จ วัวทั้งสี่แตกแยกริษยา ระแวงซึ่งกันและกันอยู่ตลอดเวลา ไม่ช้ามันก็แตกกลุ่มแยกกันออกหาอาหารตามลำพัง ทำให้ราชสีห์สามารถฆ่าวัวแต่ละตัวเป็นอาหารได้อย่างง่ายดาย

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: สามัคคีคือพลัง

 ##############
 
ตำนานบทที่ 4 
กากับสุนัขจิ้งจอก

     เจ้ากาใหญ่เกาะอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง คาบเนื้อชิ้นหนึ่งไว้ในจะงอยปาก
สุนัขเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งเดินผ่านมา ได้กลิ่นเนื้อชิ้นนั้นเข้า เกิดความหิวเป็นกำลังมันจึงหยุดและเงยหน้าพูดกับเจ้ากาว่า
“ กาเอ๋ย วันนี้ดูหน้าตาเจ้าแจ่มใสจริงเชียว ปรกติ เจ้าก็เป็นการูปงามอยู่แล้ว ดูรึ ขนของเจ้าก็เป็นเงางามตลอดทั่วทั้งตัว 
ข้าชักอยากจะรู้แล้วละว่า เสียงของเจ้าจะไพเราะหรือเปล่านะ ถ้าเสียงของเจ้าไพเราะ อีกอย่างด้วยแล้วละก็ เจ้าจะต้องเป็น
นกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในป่านี้เลยทีเดียว ”
เจ้ากาได้ฟังคำเยินยอเช่นนั้นก็ดีใจ อ้าปากออกกว้างเพื่อที่จะส่งเสียงร้อง เพื่อให้เจ้าสุนัขจิ้งจอกรู้ว่า เสียงของมันไพเราะ
เพียงใดชิ้นเนื้อในปากของเจ้ากา ก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น
สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คาบเนื้อชิ้นนั้นขึ้นมา และพูดว่า “ เจ้ากาเอ๋ย เนื้อชิ้นนี้ แทนที่จะเป็นเรามาบัดนี้ ตกเป็นของข้าเสียแล้ว และพูดว่า “ เจ้ากาเอ๋ย เนื้อชิ้นนี้ แทนที่จะเป็นของเจ้ามาบัดนี้ ตกเป็นของข้าเสียแล้วล่ะ เจ้าคงจะเข้าใจ แล้วว่า คนที่หลงฟังคำเยินยอของผู้อื่นนั้น จะต้องสูญเสียอย่างไรบ้าง การสูญเสียเนื้อชิ้นนี้ คงเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับเจ้า ”
เจ้ากาหน้าโง่ได้ฟังเข้าเช่นนั้นก็ได้แต่เสียใจ มันตั้งใจว่า ต่อแต่นี้จะไม่หลงฟังคำชมของใครอีกต่อไป 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ผู้ที่ลุ่มหลงต่อคำสรรเสริญเยินยอ ย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้อื่น
##########
 
 
 ตำนานบทที่ 5 ชายโง่กับต้นไผ่

เมื่อบิดาตายเเล้วชายผู้โง่เขลาเบาปัญญาก็นั่งมองต้นไผ่ที่บิดาปลูกไว้รอบๆ สวน พลางคิดว่า

“ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลย ไม่มีดอกไม่มีผลให้เก็บไปขาย”

 

คิดดังนั้นชายโง่ก็ให้คนงานตัดต้นไผ่ทิ้งจนหมด


หลังจากนั้นสัตว์ต่างๆ เเละคนพเนจรก็พากันเข้าออกในสวนอย่างสะดวก

สบาย

สวนผลไม้จึงได้รับความเสียหาย ทั้งถุกขโมยผล ทั้งถูกเหยียบย่ำทำลาย ในที่สุดผลไม้ก็ตายหมดทั้งสวนเพราะไม่มีต้นไผ่ที่เป็นเสมือนรั้วล้อมรอบ ป้องกันภัยอย่างเเต่ก่อน


#############



 
ตำนานบทที่ 6 นกยูงขอพร
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีนกยูงตัวหนึ่งไม่พอใจในน้ำเสียงของมันที่ไม่ไพเราะเหมือนกับเสียงนกร้องเพลงตัวอื่นๆ มันจึงบ่นกับเทพธิดาจูโนว่า “เสียงของข้าชั่งแหบแห้งเสียจริงๆ ท่านช่วยเสกข้าให้น้ำเสียงไพเราะด้วยเถิด จะได้เหมาะสมกับความงามและปีกของข้า” มันพูดพร้อมกับรำแพนขนหางของมันด้วยความภูมิใจ 

เทพธิดาจูโนได้ฟังจึงตอบว่า “ท่านมีขนสวยเช่นนี้ก็โชคดีอยู่แล้ว เพราะยังมีนกอีกหลายชนิดที่ไม่มีขนตั้งแต่เกิดแม้แต่เส้นเดียว ท่านจงจำไว้ว่า ถึงท่านไม่มีน้ำเสียงที่ไพเราะ แต่ท่านก็ยังมีขนที่สวยงามมาทดแทน ในขณะที่นกที่มีเสียงไพเราะ 

คติสอนใจ:จงพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ 
############
ตำนานบทที่ 7
ลากับผักหนาม
ลาตัวหนึ่ง เจ้าของจะจัดงานรื่นเริงจึงเข้าเมืองไปซื้อของดีๆกลับบ้าน
โดยมีทั้งผลไม้ ขนม นมเนย ชั้นดี บรรทุกมาเต็มหลังลา
เมื่อหยุดพัก ลาจึงไปเล็มกินผักหนามที่ขึ้นอยู่บริเวณนั้นพลางคิดว่า
ของที่แบกอยู่บนหลังนี้ แม้จะดีเลิศเลอปานใด เจ้าของก็เอาไปแจกจ่ายคนอื่น 
ตัวลาเองคงไม่มีโอาสกิน  สู้กินผักหนามหยาบๆที่ขึ้นอยู่ริมทางยังสบายใจกว่า
 
ข้อคิด พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี
####################################
//สวัสดีจั๊บ....
วันนี้มีสาระ มีเนื้อหน่อย หลังจากมีแต่น้ำๆ มานาน
.
.
ทำงานหนังสือเล่มเล็กส่งครู
เลยสแกนเก็บไว้เป็นที่ระลึก 5555
 
แฮนด์เมด  สีน้ำจ้ะ -v-
//ลองเป็นสีไม้สิ หึ หึ หึ
ที่จริงเอาเนื้อรื่องมจากหนังสือ แต่ขี้เกียจพิมพ์ เลยไปก็อปมาจากเว็ปอื่นเอา//ใสเครดิตไว้ท้ายเอนทรีย์จ้ะ
//สีน้ำระบายสนุกดีนะ 5555
 
เครดิตนิทาน